अनाथांची आई - माई

थोर समाजसेिवका िसंधुताई सपकाल (माई) यांच्या कार्याची महती अि ण माहीती.
http://www.loksatta.com/daily/20081005/rv04.htm

Books

I used to read a lot in my childhood.
I was not a good reader though, because all i was interested in was the story.
A writer takes efforts to choose the words carefully so that they convey an exact and specific meaning. I failed to realize those efforts and hence the meanings for most of my life. That sometimes result in missing the very subtle things a writer has to suggest.
Neway,
The point of this post is to keep a list of some good books. I have to read most of them, but for the moment let it be.

1. Karyarat : Author Anil Avachat
Books talks about people working on various social issues. About people who have left their careers for things they believe. These include Dr. Abhay and Rani Bang, Arun Deshpande and few others. Each of these has done remarkable work in the field they have chosen and made a difference in the society. A nice book indeed for the inspiration, especially for the people who can not give time for their social interests. It inspires us to take some time from our life to visit, understand and help the section of society which is bullyed by the other half that is socially and economically powerful section.

सलाम भाग 1

लहान्पनी माज्या शाळेत प्रशांत वडनेरे नावाचा एक मुलगा होता। आमची शाळेत जुजबी ओळख होती। पुढे बारावी नंतर तो B.Sc Agri ला गेला। पुढे कधी त्याची भेट झाली नाही पण काल त्याच्याबद्दलची ही बातमी ऐकली आनी उर अभीमनाने भरून आला। अभिमान या गोष्टीचा की आमच्या शालेच्या कुणीतरी विद्यार्थी आयुष्यावर आपला ठसा उमतावतोय । पण त्याही पेक्षा जास्त कौतुक आहे त्याच्या जीद्दीचा अणी धैर्याचा... घराची जबाबदारी घेनार्या आनी मूलाच्या पाठीमागे खाम्बीर पणे उभे राह्नार्या त्याच्या आईचा... तेव्हा या दोघांनाही हा मनाचा मुजरा ...


खालील बातमी सकाल च्या १७ मे च्या अंकात आलेली आहे।

मुलगा "आयएएस' झाला आईच्या कष्टाचे चीज झाले

पुणे, ता. १६ - घरातील कर्ता माणूस कायम आजारी असल्याने गावाकडे चला, असा नातेवाइकांचा आग्रह, मात्र, मुलांच्या शिक्षणासाठी त्या पुण्यातच राहिल्या.
पाच वर्षांपूर्वी पतीचे निधन झाले. तरीही धीर न सोडता कपड्याच्या दुकानात काम करून मुलांना शिकवले. त्या कष्टाचे आज चीज झाले. मुलगा "आयएएस' झाला. मुलाच्या यशाने त्या माऊलीला गगन ठेंगणे झाले.

प्रशांत मुकुंद वडनेरे हे त्या मुलाचे नाव. "युपीएससी' परीक्षेत देशात प्रशांत ६२ वा आला. अत्यंत हलाखीच्या परिस्थितीत प्रशांतने मिळविलेले यश त्याच्या आईला सर्वाधिक समाधान देणारे ठरले आहे. प्रशांत सुरवातीपासून हुशार होता. शाळेत असतानाच "आयएएस' होण्याचे त्याचे स्वप्न होते. त्याच्या कष्टाला मी मदत केली इतकेच अशी भावना प्रशांतच्या आई सुनंदा वडनेरे यांनी व्यक्त केली. त्या म्हणाल्या, ""प्रामाणिकपणे कष्ट केल्यानंतर यश नक्की मिळते याचा प्रत्यय आज आला. यशस्वी होण्याची प्रामाणिक इच्छा आणि त्यासाठी करावी लागणारी मेहनत यामुळे प्रशांतला यश मिळाले आहे.''

प्रशांत म्हणाला, ""पुण्यातून बीएस्सी (कृषी) अभ्यासक्रम पूर्ण केल्यानंतर मुंबईत "एसआयएसी'मध्ये सहा महिने तयारी केली. त्यानंतर पुण्यातच ज्ञान प्रबोधिनी स्पर्धा परीक्षा केंद्रात अभ्यास करीत तेथेच समन्वयक म्हणून काम केले. रोज दहा ते बारा तास अभ्यास केला.''

यश आईचे!
परीक्षा मी उत्तीर्ण झालो तरी हे यश आईचे आहे, अशी प्रतिक्रिया प्रशांतने व्यक्त केली. तो म्हणाला, ""आईच्या जिद्दीमुळे मी शिक्षण घेऊन शकलो. मी लहान असतानापासून वडील आजारी असायचे. पाच वर्षांपूर्वी त्यांचे निधन झाले. शेवटपर्यंत आईच त्यांचा आधार होती. त्यानंतर माझे आणि दोन लहान भावंडांचे शिक्षण आईने केले. त्यासाठी अनेक ठिकाणी नोकरी केली. अभ्यासासाठी प्रबोधिनीत आलो आणि माझे सोने झाले.

Farewell

We had our farewell yesterday.
I had few things in my mind. I wanted to tell how grateful I was towards my friends for all the support they provided throughout my stay in IITK. But I couldn't. So writing it here....
The last two years were amazingly wonderful. I learned a lot more than I could expect. Never expected to get friends at this level but for a pleasant surprise got many close friends with whom I could emotionally connect at some level.

------
Found this post unpublished today...Above para-s were written on 5-5-2008...
Lot of things have changed in one year.
Good thing was that above para still holds true and that feels awesome....

कोिशश

लहरों से डर कर नौका पार नहीं होती,
कोिशश करने वालों की कभी हार नहीं होती.

नन्हीं चींटी जब दाना लेकर चलती है,
चढ़ती दीवारों पर, सौ बार फिसलती है.
मन का विश्वास रगों में साहस भरता है,
चढ़कर गिरना, गिरकर चढ़ना न अखरता है.
आख़िर उसकी मेहनत बेकार नहीं होती,
कोिशश करने वालों की कभी हार नहीं होती.

डुबकियां सिंधु में गोताखोर लगाता है,
जा जा कर खाली हाथ लौटकर आता है.
मिलते नहीं सहज ही मोती गहरे पानी में,
बढ़ता दुगना उत्साह इसी हैरानी में.
मुट्ठी उसकी खाली हर बार नहीं होती,
कोिशश करने वालों की कभी हार नहीं होती.

असफलता एक चुनौती है, इसे स्वीकार करो,
क्या कमी रह गई, देखो और सुधार करो.
जब तक न सफल हो, नींद चैन को त्यागो तुम,
संघर्श का मैदान छोड़ कर मत भागो तुम.
कुछ किये बिना ही जय जय कार नहीं होती,
कोिशश करने वालों की कभी हार नहीं होती.

-- कवी हरीवंशराय बच्चन

एक नन्हा दिया... कवि -अनामिक

सामने कोहरा घना है, और मैं सूरज नही हूँ,
क्या मैं इसी एहसास मे जिउ ?

या जैसा भी हूँ एक नन्हा दिया तो हूँ,
क्यों न इसी कि उजास मे जिउ ?

हर आनेवाला क्षण मुझसे यही कहता है,
अरे भाई सूरज तो नही हो तुम,
और मैं कहता हूँ ,

"न सही सूरज एक नन्हा दिया तो हूँ ।
जितनी भी है लव मुझमे , उसे लेकर जिया तो हूँ।
कम से कम मैं उनमे तो नही
जो चांद दिलके बुझाये बैठे है
उड़ते रहते थे जो जुगनू आंगन मे
उन्हें भी मुट्ठियो मे दबाये बैठे है ! "

...मैंने ये कविता शिक्षा सोपान के संस्थापक श्री प्रणय जी से सुनी,
एक बहोत ही अच्छी और प्रेरणादायी कविता !

क्रांतीचा जयजयकार - कुसुमाग्रज

गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा जयजयकार
अन् वज्रांचे छातीवरती घ्या झेलून प्रहार!

खळखळू द्या या अदय शृंखला हातापायांत
पोलादाची काय तमा मरणाच्या दारात?
सर्पांनो उद्दाम आवळा, करकचूनिया पाश
पिचेल मनगट परि उरातील अभंग आवेश
तडिताघाते कोसळेल का तारांचा संभार
कधीही तारांचा संभार
गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा जयजयकार!

क्रुद्ध भूक पोटात घालू द्या खुशाल थैमान
कुरतडू द्या आतडी करू द्या रक्ताचे पान
संहारक काली, तुज देती बळीचे आव्हान
बलशाली मरणाहून आहे अमुचा अभिमान
मृत्यूंजय आम्ही! आम्हाला कसले कारागार?
अहो हे कसले कारागार?
गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा जयजयकार!

पदोपदी पसरून निखारे आपुल्याच हाती
होऊनिया बेहोष धावलो ध्येयपथावरती
कधी न थांबलो विश्रांतीस्तव, पाहिले न मागे
बांधू न शकले प्रीतीचे वा कीर्तीचे धागे
एकच ताळा समोर आणिक पायतळी अंगार
होता पायतळी अंगार
गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा जयजयकार!

श्वासांनो जा वायूसंगे ओलांडुनी भिंत
अन् आईला कळवा अमुच्या हृदयातील खंत
सांगा वेडी तुझी मुले ही या अंधारात
बद्ध करांनी अखेरचा तुज करिती प्रणिपात
तुझ्या मुक्तीचे एकच होते वेड परि अनिवार
तयांना वेड परि अनिवार
गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा जयजयकार!

नाचविता ध्वज तुझा गुंतले शृंखलेत हात
तुझ्या यशाचे पवाड गाता गळ्यात ये तात
चरणांचे तव पूजन केले म्हणुनी गुन्हेगार
देता जीवन-अर्घ्य तुला ठरलो वेडेपीर
देशील ना पण तुझ्या कुशीचा वेड्यांना आधार
आई वेड्यांना आधार
गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा जयजयकार!

कशास आई, भिजविसी डोळे, उजळ तुझे भाल
रात्रीच्या गर्भात उद्याचा असे उषःकाल
सरणावरती आज अमुची पेटता प्रेते
उठतील त्या ज्वालांतून क्रांतीचे नेते
लोहदंड तव पायांमधले खळखळा तुटणार
आई, खळखळा तुटणार
गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा जयजयकार!

आता कर ॐकारा तांडव गिळावया घास
नाचत गर्जत टाक बळींच्या गळ्यावरी फास
रक्तमांस लुटण्यास गिधाडे येऊ देत क्रूर
पहा मोकळे केले आता त्यासाठी ऊर
शरीरांचा कर या सुखेनैव या सुखेनैव संहार
मरणा, सुखेनैव संहार
गर्जा जयजयकार क्रांतीचा गर्जा क्रांतीचा जयजयकार !

कोलंबसाचे गर्वगीत - कुसुमाग्रज

हजार जिव्हा तुझ्या गर्जु दे, प्रतिध्वनीने त्या समुद्रा, डळमळु दे तारे
विराट वादळ हेलकावु दे पर्वत पाण्याचे ढळु दे दिशाकोन सारे

ताम्रसुरा प्राशुन मातु दे दैत्य नभामधले, दडु द्या पाताळी सविता
आणि तयांची अधिराणी ही दुभंग धरणीला, कराया पाजळु दे पलिता

की स्वर्गातून कोसळलेला, सूड समाधान मिळाया प्रमत्त सैतान
जमवुनि मेळा वेताळांचा या दरियावरती करी हे तांडव थैमान

पदच्युता, तव भीषण नर्तन असेच चालु दे फुटु दे नभ माथ्यावरती
आणि तुटु दे अखंड उल्का वर्षावत अग्नी नाविका ना कुठली भीती

सहकाऱ्यांनो, का ही खंत जन्म खलाशांचा झुंजण्या अखंड संग्राम
नक्षत्रांपरी असीम नीलामध्ये संचरावे, दिशांचे आम्हांला धाम

काय सागरी तारु लोटले परताया मागे, असे का हा आपुला बाणा
त्याहुन घेऊ जळी समाधी सुखे कशासाठी, जपावे पराभूत प्राणा?

कोट्यवधी जगतात जीवाणू, जगती अन् मरती जशी ती गवताची पाती
नाविक आम्ही परंतु फिरतो सात नभांखाली निर्मितो नव क्षितिजे पुढती

मार्ग आमुचा रोधू न शकती ना धन ना दारा घराची वा वीतभर कारा
मानवतेचे निशाण मिरवू महासागरात, जिंकुनी खंड खंड साराचला उभारा

शुभ्र शिडे ती गर्वाने वरती, कथा या खुळ्या सागराला
"अनंत अमुची ध्येयासक्ती अनंत अन् आशा किनारा तुला पामराला!"